Die erste Angriffswelle

HET 1ste bataljon VAN HET 116de Infanterieregiment voer in groepen LCAs Richtstrang. Elke LCA werd bestuurd Tür een Britse stuurman vanuit een stuurhut sterben war voorzien van dunne Hosenbekleding. Luitenant-ter-zee 2de klasse Jimmy Green stond vlak naast zijn stuurman in LCA 910. 'De stuurman stond Tür middel van een spreekbuis in verbinding met de stookplaats, waar een Heizer twee krachtige benzinemotoren bediende. De stoker moest een klein en uitermate lenig persoon zijn om via een klein gat op het achterdek bij de stookplaats te komen. Er war nicht in der Lage, andere Dinge zu tun, etwas zu tun, etwas zu tun, etwas zu tun, etwas zu tun, etwas zu tun, etwas zu tun, etwas zu tun, etwas zu tun, etwas zu tun, etwas zu tun.
Green hatte die Abschrägung gekregen radiostilte te wissen tot hij kapitein Fellers en zijn bootteam aan wal hatte beeinflusst. Terwijl zijn kleine vloot zich formeerde, keek hij op zijn horloge. H-Stunde für Compagnie A war om 6:36 uur in de ochtend; hij hatte nog iets meer dan twee uur om bij Omaha Beach te komen.
De rechtstreekse route naar het strand telde zo'n 20 kilometer, maar Green moest een 'diagonale koers' varen, waardoor de totale reis dichter bij de 35 kilometer uitkwam. De LCAs voeren bij goed weer traf een snelheid van ongeveer 10 knopen pro uur, maar de zee war -zo mogelijk - nog ruwer dan op de dag dat Eisenhower de invasie hatte uitgesteld. Niettemin hatte Green Het Volste Vertrouwen Dat Hij Compagnie A Tijdig Op Omaha Zou Kunnen Afzetten.
Green beval de zes boten van Compagnie Ein Strang in zwei Rijen van Drie Vaartuigen Te Benaderen. Telkens wanneer hij über zijn schouder keek, zag hij Fellers en zijn mannen in een gespannen, mistroostige stilte zitten. 'Het waren nog maar jongens, sympathieke gezonde plattelandsjongens. Ze zagen eruit als aardige knullen die een boottochtje over de baai maakten. De rest van de (Britse) zeelieden in onze vloot vond zichzelf ook een aardig stel. Maar het leken zeker geen leden van een Sturmtruppe, Elch beladen traf zo'n dertig kilo aan uitrusting.
De twee rijen van drie boten ploeterden voort. Green hield zijn blik gefixeerd op een begeleidingsvaartuig dat hem en zijn landingsvaartuigen richting Frankrijk moest begeleiden. Zolang Compagnie A het begeleidingsvaartuig volgde, zouden ze perfect op koers blijven. Green hatte ein Boot-Boot, und es war ein Indurk, das von einem Ultramoderne-Navigationsinstrument geleitet wurde, und ein anderes Radarsystem: "Ein geweldigstes Instrument für die Konturierung des Landes".
Op acht Kilometer van Frankrijk maakte het begeleidingsvaartuig zich los van de vloot, Overseinend: Jullie zitten op de goede koers. Daar ist het. ' Compagnie A stond er alleen voor. Green controleerde zijn koers terwijl de vloot voorwaarts ploegde, bokkend in de golven, terwijl de mannen onderhand in papieren zakjes en zelfs in hun helmen stonden te kotsen.
Plotseling trof Green een groepje LCTs [Landing Craft Tanks] Die Panzer vervoerden trafen auf den besten Omaha Beach. In het onstuimige zeewater kwamen ze amper vooruit.
"Was ist hier gestorben?" vroeg Grün.
»Die horen voor ons aan wal te gaan«, sagte Fellers.
»Maar ze halen halfzeven niet op deze manier«, sagte zei Green. 'Ik denk dat wir voor hen uit moeten gaan. Ist dat gegangen? '
'Ja. Wir machen uns auf den Weg. '
Die Tanks werden in der Lage sein, in der Nähe des Tanks zu sein. Zonder de tank zou Compagnie Eine Alleen dekking kunnen vinden in de kraters die Tür lucht en marinebombardementen op het strand waren veroorzaakt.
In de verte ontdekte Green iets wat op land Lauch. Een paar Minuten später begann Omaha Beach vorm te krijgen. In Het Donker Lauch het getijdenwater aan het Strand sogar onverzoenlijk als de golven in Het Kanaal. Compagnie Ein kruiste nog altijd in zwei rijen van drie voorwaarts. Het kwam bij Green op dat de legendarian Britse Admiraal Horatio Nelson dezelfde formatie hatte 1805 in de slag bij Trafalgar gebruikt, de grootste zeeslag van de Napoleonistische Oorlogen.
Zehn Meilen vor der Küste schwang und schwankte ein Truppenschiff mit der zweiten Welle der 29. Division, der USS Charles Carroll, heftig in den hohen Wellen auf und ab. Oberst Charles Canham und Brigadegeneral Norman Cota stiegen schmerzhaft an einem Frachtnetz vorbei, das über die Seite des Bootes geworfen wurde, und bestiegen die LCVP 71 (Landing Craft, Vehicles & Persornel). Sie sollten um 7:30 Uhr in Dog White eintreffen, einige hundert Meter östlich der Ausfallstraße Vierville-sur-Mer.
Toen ze op zo'n vijf kilometer van het strand waren, hoorde Compagnie A een enorme explosie. De mannen keken naar rechts, in westelijke richting. Het slagschip Texas vuurde schoten af ​​op Omaha Beach; toen de gigantische 35cm-kanonnen losbarstten, dreigden de golven über het dek te slaan. Intussen hadden zwaar zeezieke mannen, onder wie John Schenk, amper meer de kracht om hun helmen te legen. Sommigen waren van uitputting in elkaar gezakt.
Sogar na 6:00 uur gluurde luitenant Ray Nance Tür een smalle gleuf in de boeg van zijn LCA. Een rooksluier hing als een regenwolk boven het strang en onttrok de verschiedene hoge oevers aan het zicht. Nance sloot de gleuf af en hield zijn hoofd gebukt. Op een metertje afstand van Nance Tat John Clifton zijn uiterste am besten om de Radio weer aan de praat te krijgen. Die Antenne war er op de woelige zee afgeknapt. Moest hij het apparaat achterlaten? Nance droeg hem op het toestel mee te nemen, zodat ze hem später op het strand konden repareren. Zonder-Funkgeräte wurden in der Lage sein, den Kommandopost von Compagnie A zouden kunnen inrichten zu übertragen. Clifton tilde het defecte radiotoestel op zijn schouder. Hospik Cecil Breeden, 1,77 Meter lang, 90 Kilo zwaar en voorzien van Grove gelaatstrekken, zat in de buurt. Er stond een rood kruis op een armband en op een canvas schoudertas die war volgepropt met medische spullen.
In LCA 911 zag Roy Stevens een Salve aan raketten overvliegen. "Kijk Maar ist gegangen!" schreeuwde iemand. "Dit wil je später aan je kleinkinderen vertellen!" Tuurlijk, als wir halen, Dacht John Bames.
»Es war eine fraaie vuurwerkshow«, sagte Jimmy Green. 'De raketten vlogen de lucht in en kwamen vervolgens traf een boog in zee terecht, zo ongeveer op anderhalve kilometer van de kust, ver van het vasteland. Ze vermoordden een enkele vis maar dat war het wel zo ongeveer. Ik war am schlimmsten. Waren ze dat hele eind gekomen om mis te schieten. Tun, tun! B.

Hundestrand


kapitein fellers LAG traf zijn bemanning op ongeveer 250 meter afstand van de D-1 uitvalsweg naar Vlerville. Jimmy Green war nicht in der Lage, das Land zu verlassen, sondern das Land zu verlassen, um es zu tun. Er zat maar één ding op: ze moesten rennen naar de dichtstbijzijnde schuilplaats, ervoor wakend dat ze niet te veel in groepjes bewogen om het aantal gewonden te minimaliseren.
Veteranen der deutschen 352. Division warteten entlang der Klippen über Omaha Beach. Sie waren in den letzten Wochen in die Gegend gezogen, um die minderwertige 716. Division zu entlasten. Es waren zwei Regimenter mit insgesamt fast zweitausend Mann.
Naarmate Fellers en zijn mannen verder oprukten, bevalen de Duitse officieren hun mannen eindelijk om te gaan schieten. Boven de uitvalsweg naar Vierville opende de 352ste Divisie het vuur traf zehn minste drie MG-42 Mitrailleure, die meer dan 1000 Patronen pro minuut afschoten, en verscheidene mortieren. Ruim 20 sluipschutters lagen op de loer in de nabijgelegen loopgraven. De slachtpartij geliebtp snel en meedogenloos. Fellers en zijn 29 bemanningsleden stierven binnen enkele minuten, doorzeefd Tür kogels van machinegeweren uit verschillende richtingen.
Er bestaat geen nauwkeurige lijst van het scheepsdienstrooster voor Compagnie A op D-Day. Dating wellicht samen traf veel andere papieren verloren im Chaos en het bloedbad vlak na H-Hour. Maar verondersteld wordt dat de volgende Bedford Jungen tot de mannen behoorden die op slechts enkele meter afstand van hun kapitein sneuvelden: de 22-jarige Sergeant Dickie Abbott; de 26-jarige Clifton Lee, een verlegen maar zeer patriottische soldaat wiens sterk gekromde wenkbrauwen erg opvielen in zijn bleke gelaat; de 23-jarige Gordon Henry White jr., die droomde van zijn moeders kookkunst; de goedgemanierde zuidelijke 'heer' Nick Gillaspie und de uitblinkende dobbelaar Wallace 'Snake Eves' Carter.
Op minder dan vijftig meter afstand war een andere LCA ook op het strand aangekomen. Aan boord ervan bevonden zich George Roach, Thomas Valance, Gil Murdock und Bedford-Inwoners Dickie Overstreet und Sergeant-Majoor John Wilkes. "Wir haben uns auf den Weg gemacht, wir haben uns auf den Weg gemacht, wir haben uns auf den Weg gemacht", sagte der britische Boegman, "dus jullie kunnen maar beter in de startblokken staan."
De klep sloeg met een klap op de branding en vervolgens zwaaide de metalen landingsklep open. Luitenant Alfred Anderson stapte naar buiten, op de voet gevolgd Tür Valance en enkele seconden später Tür Roach en Wilkes. Onmiddellijk erste de Duitsers zich in te schieten. De mannen viele alle kanten op, werden willekeurig neergeknald, terwijl andere wunderbaarlijk genoeg ongedeerd verder wankelden Tür een regen van kogels en granaatscherven.
John Wilkes war in der Lage, Wasser zu trinken, und George Roach war in der Lage, die Basis des D-1 zu bestimmen. Noch Wilkes, noch Roach hatte al een Duitser ontdekt.
"Waar schiet je op?" vroeg Wilkes.
»Ich weiß nicht«, sagte Roach. Ich weet niet waarop ik schiet. '
Wilkes en Roach zagen luitenant Anderson, dertig meter voor hen. Hij gebaarde naar hen dat ze hem moesten volgen über het strang. Plotseling Sloeg Roach tegen de grond. Het volgende moment voelde hij de zee tegen zijn hakken klotsen. Anderson en Wilkes waren nergens te bekennen. Volgens sommige ooggetuigen werd Anderson in tweeën gereten Tür een Mitrailleur. Vermoed wordt dat Sergeant-Majoor John Wilkes neergeschoten werd en sneuvelde terwijl hij zijn Ml-Garand geweer afvuurde op de verdedigingswerken aan de voet van de D-1 uitvalsweg.
Dickie Overstreet wist het Strand eveneens te bereiken. Hij hatte zijn vlammenwerper achtergelaten en het geweer van een dode gepakt toen hij de wal op waadde. Hij zocht vervolgens dekking achter een van twee Amerikaanse Panzer sterben aan de voet van de D-1 uitvalsweg waren afgezet. Ineens kreeg de tank de volle lading, mogelijk van een mortier. Overstreet realiseerde zich dat de Duitsers het vuur richtten op elke plek waar zich soldaten groepeerden - achter uitgebrande landingsvaartuigen en lamgelegde voertuigen -, wetend dat er hele pelotons konden schuilen, verlamd door schrik en paniek. Die Munitie im Panzer begann mit dem Exploderen. Overstreet Rende weg om dekking te zoeken. »Ich habe kriskras über den Strand des Rennens gebracht«, sagte Herinnerde. "Toen werd ik geraakt."
Maschinengewehrkugeln verwundeten Overstreet im Bauchbereich und an seinem Bein, aber er fand schließlich Zuflucht hinter dem Damm, der entlang der Spitze des dem 1. Bataillon zugewiesenen Sektorhundegrüns verlief. "Ich habe um Erste Hilfe gebeten", erinnerte sich Overstreet. Und schließlich kam jemand zu mir. Er war so nervös, dass er sein Erste-Hilfe-Set nicht öffnen konnte. Das musste ich selbst machen. ' Overstreet würde bis zum 4. Juni um 30:7 Uhr morgens hinter dem Damm sein, als er schließlich zu einem Krankenhausschiff gebracht wurde, das ihn nach England brachte, wo er sechs Wochen bleiben musste, um von mehreren Schusswunden zu heilen. "Er wollte nicht mit mir über den Krieg sprechen, als er nach Hause kam", erinnerte sich seine Schwester Beulah Witt. "Er hatte für den Rest seines Lebens schwere Magenprobleme."
Bootgenoot Gil Murdock war in einem halben Meter Wasser in einem Viertel von Omaha Beach unterwegs, um die Situation zu verbessern, und es gab keine Probleme. Hij drukte hard op de CO2-buisjes van zijn Mae West en vulde zelfs zijn Gasmasker traf lucht in een poging zich drijvende te houden. Uiteindelijk kwam hij snakkend naar adem boven water. Murdock war in der Mitte der Bank und in der Nähe des Strandes. Er lagen twee gewonde mannen die niet meer in staat waren een mortier te bedienen. Een Sergeant Beval Murdock om het wapen te hanteren. Murdock kreeg het mortier in handen en vuurde enkele schoten af, die echte niet explodeerden.
"Murdock, stomme idioot", schreeuwde de Sergeant, "je vergeet aan de slagpen te trekken!"
Murdock wist vervolgens toch enkele schoten af ​​te vuren die wel explodeerden en begon toen naar de zeewering te kruipen. Hij probeerde met zijn geweer te schieten, maar dat zat vol nat zand. Toen kwam hij een soldaat traf een gapende armwond tegen. De soldaat vroeg hem om een ​​morfine-injie. Murdock diende die toe, wenste hem veel sterkte en kroop verder, deze keer in de richting van een anti-tankversperring. Murdock trof er twee mannen aan die ook dekking hadden gezocht achter het obstakel. Het Lauch reine Zelfmoord om verder op te rukken, maar blijven waar ze nu zaten war Ampere Minder riskant: de mannen werden nu stuk voor stuk neergemaaid Tür een Peloton scherpschutters boven op de kliffen.
Ineens zag Murdock dat George Roach naar hen toe kwam kruipen.
"Was ist er gebeurd?" vroeg Roach.
Het leek erop dat alle officieren van Compagnie A waren gesneuveld en alle sergeanten dood von gewond waren.
Ze probeerden op adem te komen. Plotsklaps werden er lichtspoorkogels op hen afgevuurd: een Duitse soldaat traf een mitrailleur hatte hen ontdekt. Gelukkig knapten de lichtspoorkogels boven hun hoofden uit elkaar. Om de paar seconden ontplofte er een op niet meer dan een halber meter boven hun hoofd. Murdock begreep niet waarom de Duitser zijn machinegeweer niet lager richtte. Toen keek hij op en zag het doelwit van de Duitser: een antitankmijn die war bevestigd aan de versperring. Een voltreffer zou alles binnen enkele meter aan stukken opblazen.
Ze moesten maken dat ze wegkwamen, dacht Murdock, voor die Duitser in de roos schoot. Toen het groepje de versperring achterliet, viel het Murdock op dat het linkerbeen van een van de soldaten wurde doordrenkt met bloed. "Je gebogen geraakt!" schreeuwde hij.
Halbe Sohle “, antwortete der Soldat. "Gleichfalls!" Murdoch sah nach unten. Zwei Maschinengewehrkugeln hatten eine durchbohrt und steckten in seinem rechten Knöchel fest. "Schau, ich bin ein guter Schwimmer und du bist nicht so schwer verletzt", sagte Roach. "Lass mich dich zu dem entschärften Tank dort drüben im Wasser bringen."
Murdock hielt ein Bild seines Verlobten im Futter seines Helms. Er starrte es an. Roach griff nach dem Helm und warf ihn weg.
Wir gaan. '
Roach ondersteunde Murdock terwijl ze de zee in zwommen. Uiteindelijk kwamen ze bij de uitgeschakelde tank aan. Een paar meter verderop dobberden de hoofden van drie mannen op en neer. Ze keken besser. Het war de bemanning van de Tank, hun gezichten verminkt Tür brandwonden die waren veroorzaakt Tür buskruit.
Der Panzerkommandant zat achter de geschutskoepel. Hij miste zijn linkerbeen vanaf de knie. Zijn scheenbeen bungelde im Wasser. Zijn mannen waren nutteloos; ze wild geen bevelen uitvoeren. Konden ze hem misschien een morfinespuit geven?
Murdock klom de geschutskoepel in, vond een eerstehulpset, haalde er wat morfine uit en gaf de Kommandant een injie.
Der Kommandant zei dat hij naar het Strand wilde, daar zou het veiliger zijn. Murdock en Roach wurden nicht getroffen. Maar de Kommandant stond erop. Uiteindelijk wist hij zijn mannen over te halen om te doen wat hij hun opdroeg. Ze hielpen hem het Wasser in en zetreten in een groepje naar het Strang te zwemmen. Het werd hoogwater.
Murdock keek toe hoe ze dichter bij de kust kwamen. Ineens werden ze echte Tür de stroming gegrepen, die Henne naar het oosten en vervolgens onder water zoog.
Murdock en Roach zaten im hun uppie op de tank. In de nabije omgeving kwamen granaten naar beneden. Om de situatie erger te maken, Begon de opkomende vloed de tank te overspoelen. Weldra stonden ze achter de geschutskoepel en noch später er bovenop om te voorkomen dat ze zouden verdrinken.
Roach stond erop naar een landingsvaartuig te zwemmen. Murdock schudde hem de hand, wenste hem veel erfolgreich en bedankte hem dat hij hem van het Strand hatte gehaald. Hij zag Roach traf verwoede bewegingen wegzwemmen en verloor hem daarna uit het oog. Murdock zou binnen afzienbare tijd worden opgepikt Tür een Landungenvaartuig van een latere aanvalsgolf. Roach zou ook worden gered, Tür een controlevaartuig van het leger, en overleefde de oorlog eveneens.
Ergens tussen de zandbanken ploeterde hun bootgenoot Sergeant Thomas Valance ineengedoken Tür kniediep Wasser, zijn blik strak gericht op de kliffen. Hij zag geen enkele Duitser. Maar de vijand war er wel degelijk, verborgen in Bunkern en loopgraven über de gehele lengte van de kliffen. Het knetterde van de kogels in de lucht. Der Lauch der Compagnie A de verkeerde kant van een schietbaan op war gelopen. Plotseling werden lichtspoorkogels afgevuurd vanuit de Bunker aan de voet van de D-1 uitvalsweg. Die war dus toch niet onschadelijk gemaakt Tür het spervuur ​​van de marine. Die Eröffnung des Bunkers lag in der Nähe, der Verkauf und die Mitrailleure trafen sich mit dem Hund Green-gebied, einschließlich des Mondes des D-1 Uitvalsweg.
Valance schoot in de richting van de bunker en verschillende strandhuisjes werden in rook gehuld. Ook die hadden platgelegd moeten zijn door de Amerikaanse bommenwerpers. Insgesamt Valance heen lag Bedford Jungen op sterven. Op sommige plekken war het zeewater rood gekleurd. Valance Moest Moeite Doen Om Zijn Evenwicht Te Bewaren. Terwijl hij zijn uitrusting en doorweekte bepakking afwierp, doorboorde een kogel zijn knokkel, maar hij vloog er via zijn handpalm weer uit. Valance voelde niet meer dan een kleine steek, maar de Adrenalin joeg Tür zijn lichaam toen het aufgebläht uit de wond spoot.
Sogar Henry G. Witt wurde von de branding en hij rolde zich naar Valance toe verkauft. 'Sergeant' riep hij wanhopig. 'Ze laten ons hier als ratten sterven. Als ratten sterven wir. ' Valance voelde zich niet in de steek gelaten. Hij war weit entfernt von dem Wasser, das verloren gegangen war, und es war weit entfernt von der Wasserversorgung und dem Wasserverbrauch. Ze hadden nog altijd een plicht te vervullen.
Valance kroop in der Richtung van de zeewering aan de westkant van het Strand, waar hij uiteindelijk instortte terwijl het aufgebläht uit meerdere kogelwonden stroomde. Hij zou er de rest van de dag blijven liggen, samen traf een klein groepje andere overlevenden uit Compagnie A die zwaargewond waren.
In de ondiepe plaatsen van de zee hadden enkele tientallen mannen uit Compagnie A die nog in leven waren het erg zwaar in hun pogingen te blijven drijven en zich voort te bewegen zonder blootgesteld te worden aan de vernietigende salvo van de vijand. De slimsten onder hen bleven helemaal onder water en hielden alleen hun neusgaten boven water, zodat ze konden ademhalen. Inmiddels schoten de Duitsers op alles wat op een lichaam Lauch, de hoofden en buiken van gewonden aan gruzelementen schietend en grote delen van het Strand m een ​​bloedig slachthuis veranderend.
Tegen 6:45 uur hatte de eerste golf van schepen Compagnie Ein op het Strand afgezet en zich teruggetrokken.
De volgende golf die de kust naderde omvatte een LCA waarop luitenant Rav Nance en zeventien andere militairen van het hoofdkwartier zich bevonden, onder wie hospik Cecil Breeden und de uit Bedford afkomstige jongens John Reynolds und John Clifton. Ze kwamen genaue Volgens de Planung aan, negentien minuten na de Rest van Compagnie A.
Het vaartuig van Nance liegt riesig. De Britse boegman die zich op een halben Meter rechts van Nance bevond in een stalen Abteil aan de voorkant van het vaartuig, trok aan een hendel waarmee hij de klep kon laten zakken. De klep ging naar beneden, maar bleef toen steken. "Laat neer dat ding!" schreeuwde Nance.
Der Bogenschütze drückte immer wieder auf den Hebel. Schließlich ging das Ventil runter. Nance trat es.
»Neem ze te grazen, mannen«, riep de boegman.
Nance nam de klep in zwei Passagieren im Wasser. Een Golf Kwam Saum Tegemoet und Overspoelde Saum Zowat. Hij begann vooruit te waden, traf zijn geweer boven zijn hoofd, terwijl zijn natte bepakking hem naar beneden zoog. Het volgende dat hij zich kon herinneren, war dat hij opgerold op het koude zand lag. Nance keek om zich heen. Hij zag geen van de andere mannen van Compagnie A. Hij voelde zich vreselijk geïsoleerd, maar probeerde niettemin verder te kruipen über het strang. Al gauw kreeg hij in de gaten wat er traf Compagnie A wurde gebeurd: ihr en der op het strang en in klotsende groepjes bij elkaar in de branding lagen lijken.
Der volgende Moment war hij niet meer alleen. In zijn buurt verschenen meer mannen. Aan zijn rechterhand een van zijn koeriers, aan zijn linkerhand, zijn radiobediende, John Clifton - de Casanova van Compagnie A - sterben, traf zijn radio nog altijd op de rug gebonden, vooruit kroop. Das Radio war onbruikbaar en het maakte de man tot een makkelijk doel. Hij moest het ding snel zien te dumpen, dacht Nance.
"Blijf in beweging, blijf in beweging", schreeuwde Nance.
"Ik ben geraakt", schreeuwde Clifton terug.
"Kun je je Bewegung?" Vroeg Nance.
Clifton antwortete nicht.
Nance dook weg en keek toen weer op. Clifton war verdwenen.
Nance zag vier andere mannen weggedoken achter een stalen tankobstakel. "Verspreiden!" schreeuwde Nance. De woorden hadden zijn mond amper verlaten toen er weer mortierschoten opklonken, die drie van de mannen doodde en de vierde ernstig verwondde.
Nance zag nergens een Duitser. Hij vuurde een paar schoten af ​​in de richting van de kliffen, maar opnieuw explodeerde er een mortiergranaat vlakbij. Een granaatscherf blies een stukje uit zijn geweer, op slechts enkele Zentimeter van zijn gezicht. "De Duitsers waren zo verdomd nauwkeurig met die dingen", herinnerde Nance zich, "ze konden een kogel in je achterste broekzak doen belanden als ze je eenmaal in de smiezen kregen."
Lichtspoorkogels spurtten richting Nance, deden het zand opstuiven en ketsten af ​​op de stenen, het strand met kogels doorzevend. De Duitsers hatte einen Namen und einen Namen. Opnieuw ratelde het machinegeweer. Hij war beslist hun doelwit. Het vuur kwam vanuit een Bunker iets rechts van de uitvalsweg, halverwege de kliffen.
Nance ging zo liggen dat hij zich recht tegenover het machinegeweer bevond, waardoor hij een moeilijker doelwit werd. Als hij dan toch geraakt zou worden, war het snel voorbij - traf één schot in het hoofd. Hij keek naar zijn geweer: dat war nutteloos. Er war nat zand in der Mechanik terechtgekomen.
Nance hield zijn adem in toen het geluid van kogels luider werd. Zijn lichaam begann uit doodsangst te trillen. Weer een salvo van kogels. Hij keek naar rechts: een schutter van Compagnie A war opgestaan ​​en sprintte weg in een poging de mitrailleursalvo's te ontwijken. Ineens herkende Nance de schutter: Er war der 22-Jarige John Reynolds. Reynolds bleef staan, knielde en hief zijn geweer om terug te schieten. Hij kreeg niet eens de kans de trekker über te halen. Nance zag hem levenloos neervallen.
Eindelijk hield het mitrailleurvuur ​​über het strang richting Nance op. Misschien hadden de Duitsers een andere Sprinter im Wesir gekregen. Terugtrekken war für niemanden am D-Day; hij moest verder. Nance kroop voorwaarts, traf als doel een rotswand zo'n driehonderd meter verderop. Plotseling voelde het auch von Erank Draper jr. zijn rechtervoet hatte geraakt diens honkbalknuppel getroffen. Een deel van zijn hak war eraf geschoten. De kogels gierden opnieuw om hen heen. "Ze kwamen zo dicht in de buurt", herinnerde Nance zich. 'Toen, Plotseling, Toen ik dacht dat alle hoop war vervlogen, keek ik naar boven, de lucht in. Ik zag niets. Maar ik voelde dat er iets op me neerdaalde. Ik kreeg een warmes Gevoel. Alsof ik aanvoelde dat ik het op de een von anderen manier zou overleven. '
Nance lag zo onbeweeglijk als hij kon, hopend dat de schutter zou denken dat hij dood war. Maar zelfs lijken waren onderhand een doelwit voor de Duitsers die boven Dog Green gepositioneerd waren. Die Schutter traf Zijn Mitrailleur Wilde Me Gewoon Niet traf Rost Latenz. Hij schoot een serie kogels op me af, richtte dan op een ander doel en kwam später bij me terug, auchof hij een kat-en-muisspelletje speelde. ' Nance probeerde tevergeefs traf zijn handen een schuttersputje in het zandstrand traf kiezels te graven. Toen viel zijn oog op een natuurlijke kuil traf Wasser im Strang, die zag er diep genoeg uit om een ​​man te entfernen.
Nance Schaluppe zo snel mogelijk naar voren en liet zich in het lauwe Wasser van de poel glijden. Hij vulde zijn longen traf lucht en dook omlaag. Plotsklaps doorboorde een kogel het riempje van zijn verrekijkerfoedraal uit de Eerste Wereldoorlog. Nance dook keer op keer onder. Een poosje später toen hij bovenkwam om lucht te passieren, lag er niet ver van hem een ​​soldaat uit New York. Weer vlogen de kogels hen om de oren. Nance draaide zich om om ze frontaal tegemoet te treden. Hij zei tegen de New Yorker dat hij hetzelfde moest doen. De kogels veranderden van richting.
Nance en de New Yorker schoten über de laatste paar meter naar het klit. Eindelijk voelden ze kiezelstrand onder hun voeten. Nance zakte in elkaar, terwijl het aufgebläht uit zijn voet stroomde. Maar hij war zehnminütig verschleiert. Hij keek naar de zee. 'Ik herkende twee [dode] officieren. Ze lagen traf hun gezicht naar in Wasser gebadet. Heel Wat Mannen Warden Verrast Tür Het Getij. Als wir sahen, dass wir geland waren, hatten wir Velen van Hen, als wir waren. '
Het getij hatte Nance op de hielen gezeten en andere uit Compagnie A - die geen kracht meer hadden om verder te kruipen - doen verdrinken. Onder Henne, zo denken Männer, über zich ook Raymond Hoback. Nance hatte Henne getraind. Hij hatte geprobeerd een goede leider voor hen te zijn. Hij hatte hun laatste liefdesbrieven gelezen. Zelfs nu hij op bebloede kiezelstenen bij Vierville-sur-Mer lag, voelde hij zich verantwoordelijk voor hen, voor ieder van hen. »Ich war Hunnenoffizier. Het was mijn plicht ... Ze waren de best soldaten die ik ooit heb meegemaakt. '

"Hospik!"

M FN vermoedt dat behalve nance slechts één andere man uit de hoofdkwartierboot van Compagnie A de Rampe heeft overleefd: hospik Cecil Breeden. Zodra hij het strand bereikte, ontdeed hij zich van zijn bepakking, overhemd, helm en laarzen. Toen ging hij rechtop staan. Hij wilde dat de andere mannen hem zouden zien en zijn voorbeeld zouden volgen. Ze moesten opstaan ​​en zich bevrijden van hun uitrusting, sterben al heel snel tot de verdrinkingsdood zou kunnen leiden.
'Hospik! Hospik! '
Breeden liep terug het Wasser in om gewonden het Strand op te trekken, weg van het opkomende Wasser. Aarzelend fordert ook enkele andere hun bepakking af te gooien om te gaan helpen.
De Duitsers hatte Compagnie A aan flarden geschoten, maar ze waren nog altijd niet tevredengesteld. Ze doorzeefden nu de gewonde mannen die met hup armen in de lucht om genade smeekten getroffen. Ze bestookten soldaten die niet konden kruipen en Amerikaanse tieners die hun eigen hachje riskeerden om hen te redden. De luie schutters schoten traf hun mitrailleurs de redders in de rug. Scherpschutters richtten zich op het voorhoofd. Tür een von ander Wunder werd Breeden niet geraakt.
Terwijl Breeden 'onverzettelijk doorging traf zijn werk,' kwam soldaat Russell Pickett van Compagnie A bij en ontdekte dat hij op nat zand lag. Vlak voor zijn landingsvaartuig aan wal zou gaan, hatte hij een 'laag gerommel' gehoord en vervolgens war hij buiten bewustzijn geraakt. Op zo'n vier meter bij hem vandaan lag een dode, van wie hij aannam dat die hem het strang op hatte getrokken. Het getij klotste tegen Picketts voeten. Hij kon zijn benen niet bewegen. Hij wist niet hoe lang hij bewusteloos wurde geweest. Het enige wapen dat hem restte, war een gevechtsmes. Iemand hatte de Bepakking van Zijn Teppich getrokken. "Ich habe angefangen zu denken, dass Daten in meinem Teppich geraakt en voelde overal mijn handen getroffen haben, maar kon geen verwondingen ontdekken."
Verstijfd van schrik omdat hij dacht dat hij zou verdrinken in het opkomende getij, graaide Pickett wanhopig naar de Mae West-reddingsvesten die tussen het macabere menselijke wrakhout in de buurt dobberden. Hij propte eentje onder elke arm en sloeg een andere om zijn borst en probeerde zo naar het strand te drijven. Hij zag een vervanger uit Ohio sterben de bijnaam 'Whitey' droeg; hij kende slechts een handjevol mannen van Compagnie Ein bij hun echte naam. "Hij werd geraakt en viel neer, hij stond weer op en werd opnieuw geraakt, in zijn gewesen, waardoor hij rondtolde", herinnerde Pickett zich. "Toen kroop hij weg, buiten mijn gezichtsveld, zelfs nadat hij voor de tweede keer was wurde."
Pickett herkende nog een Mann, een zekere luitenant Fergusson, een recente vervanger die Fußball hatte gespeeld voor het Amerikaanse leger gespeeld. 'Hij war Kolossaal. Ik kende hem redelijk ging, omdat hij dikwijls war rondgeslopen om met ons, jongens in opleiding, poker te spelen. Hij war zwaargewond. De bovenzijde van zijn hoofd hing über zijn gezicht heen. Je zag enkel een massa bloederig vlees. Het war auch von zijn hoofdhuid über zijn gezicht war getrokken. '
"Ik zie niks!" schreeuwde Fergusson.
"Ga linksaf en verdwijn!"
Fergusson Sloeg Links von Maar Werd Binnen Enkele Meter Neer Gemaaid Tür Een Mitrailleur.
Pickett Worstelde Om Zijn Hoofd Boven Water Te Houden, Terwijl Hij Zich Op De Vloedstroom Naar De Kust Probeerde Te Laten Drijven, Uiteindelijk Zou Hij Uit Het Wasser Wurde Gevist En Terug Bezogen Naar De Empire Javelin.
De Amerikanen bleven komen, Compagnie B kwam om 7:00 uur aan. Radiobediende Bob Sales stond op een halben Meter afstand van kapitein Ettore Zappacosta, de Kommandant van Compagnie B. te kruipen om te kijken wat hij kon zien. ' Der Strang wurde geöffnet, um den Umsatz zu steigern und den Verkauf von Compagnie A zu verbessern. Warst du de Bedford Jungs en hun maten? Waren ze Älteste aan wal gegaan?
'Kapitein' schreeuwde Sales, 'er is iets mis. Overal op het strang liggen mannen! '
"Ze horen niet op het strand te zijn."
Der Verkauf hatte einen Strang geen levende ziel gezien, maar het war duidelijk dat er op de hoge kliffen en in de heuvels ervoor meer dan genoeg schutters traf machinegeweren zaten: de kogels vlogen heen en weer en deden het zand in wolkjes opvliegen.
Een Britse Boegman kondigde aan dat hij de klep omlaag zou laten. Verkäufe dook weer naar beneden. Zappacosta war de eerste die het vaartuig verliet. De MG-42 kogels doorzeefden hem onmiddellijk. "Ik ben geraakt, ik ben geraakt", gilde hij. ledere man die Zappacosta über de klep naar buiten volgde, wachtte hetzelfde viel, gevangen in een meedogenloos kruisvuur.
Verkäufe wären auch getötet worden, aber er stolperte auf dem Weg nach draußen, verlor das Gleichgewicht und fiel an der Seite des Ventils ins Wasser. Er trug immer noch sein Radio bei sich. Unter Wasser bemühte er sich, das Radio loszuwerden: Wenn er das verfluchte Gerät nicht von seinem Rücken bekommen konnte, wurde ihm klar, dass er seine Lungen nie wieder mit Luft füllen würde. Der Verkauf ließ schließlich seine Last los und tauchte auf. Es schwebte ein paar Meter vor dem Landungsboot. Die Jagdsaison für die Maschinengewehre hatte erst richtig begonnen. Es strömten immer noch Männer aus, die, sobald sie auf dem Ventil erschienen, ebenfalls erschossen wurden. "Jeder wurde erschossen, sobald er das Fahrzeug verlassen hatte", sagte Sales. "Diese deutschen Maschinengewehre - sie haben uns nur gegessen."
Boven op de kliffen waren de Trekker van de Duitse MG-42 machinegeweren te heet om aan te raken. "Het war de eerste keer dat ik echt op mensen schoot", herinnerde een Duitser zich im Jahr 1964. "Ik weet niet meer precies hoe het ging: en schoot en schoot. '
Sales 'Blick fiel auf einen der Chirurgen des 1. Bataillons, Captain Robert Ware, ebenfalls aus Virginia, der einen kurzen, leuchtend roten Haarschnitt trug: »Er hatte dafür gesorgt, dass er statt später mit einer der ersten Wellen kam. an dem Tag, weil er wusste, dass es viele Verletzungen geben würde. Als dieses Ventil ausfiel, eröffneten sie das Feuer und mähten es nieder. Sie haben das Boot einfach in Stücke gerissen. Er hatte für mich einen dreitägigen Pass nach London arrangiert. Hatte mein Knie behandelt, nachdem ich es in England während einer Flussüberquerung verletzt hatte; er kam aus der Nähe meiner Heimatstadt Lynchburg. "
Sales keek nog eens om zich heen. Hij zag geen andere overlevenden van zijn schip. Er ontplofte een mortiergranaat, waardoor Sales verlamd war van angst. Enige tijd später greep Sales, die zich 'erg versuft' voelde, zich riesigen aan een boomstam die onderdeel van een verdedigingswerk wurde geweest. Aan een kant ervan zat nog altijd een actieve mijn. Plotseling dook er een andere soldaat aan zijn zijde op die hem hielp zijn zware gevechtsjack uit te trekken, zodat hij niet zou verdrinken.
Verkäufe gebruikte de boomstam als dekking en duwde hem voor zich uit, traf gezicht tegen het hout gedrukt. Uiteindelijk haalde hij het strang, waar hij de verbindingssergeant van zijn boot, Dick Wright, in het oog kreeg, die vlak na Zappacosta het vaartuig hatte verlaten. Hij war zwaargewond und war aan wal gespoeld. Toen hij Sales zag probeerde hij zich op zijn ellebogen op te richtung om iets te zeggen. Maar voordat hij een woord kon uiten, werd hij Tür een scherpschutter die zich ergens tussen de rotsen schuilhield neergeschoten.
»Der Lauch von Zijn Hoofd explodiert. De stukken viele om me heen in het zand. En daar lag ik dan, redenerend dat ik de volgende zou zijn. Ik zei bij mijzelf: Die scherpschutter heeft mij ook in het vizier. Maar kennelijk werd hij Tür iets anders afgeleid, misschien Tür een ander schip, een groter doelwit; hij kreeg me niet te pakken. Ich begroef mijn hoofd zo diep mogelijk in het zand, sloeg mijn armen über mijn hoofd en wachtte af. Volgens mij heb ik daar wel dertig minuten zo gehören.
Ich hatte een muur gezien, op ongeveer vijftig meter afstand. Ik dacht: Als ik die muur haal, heb ik een beetje dekking. En misschien kan ik een ander geweer von iets dergelijks te pakken krijgen. Ich hatte einen Meter Abstand zwischen den Beinen und den Fersen. En dus begon ik dode lichamen te gebruiken. Ich kroop naar de ene en dan, Ferse behoedzaam, naar de volgende. Ze vormden mijn enige bescherming. '
Insgesamt werden Verkäufe von Compagnie B neergeknald terwijl ze vooruit kropen getätigt. Zij die langs de waterlijn aarzelden werden belaagd Tür Fortsetzung Maschinegeweervuur. Tjonge, Dacht Sales, ik moet verdomd ging hier oppassen. Sales verplaatste zich uiterst moeizaam. De lijken van de Bedford Jungen en vele andere lagen bezaaid über het Strand, om de tien meter lag er wel eentje. Sommige gezichten kende hij. Ze hadden naar hem gelachen in de kroeg. Ze waren hem gepasseerd op koude trainitieterreinen.
"Ich bin der Tag, an dem ich mich für die Compagnie A gezien entschieden habe", sagte herinnerde Sales zich. 'Maar ik zag hun lichamen wel. Ich bin herinner ich hun namen niet. Ik war als de dood. Maar er lagen er Ferse Wasser. Ik kroop duidelijk rond tussen de resten van Compagnie A: niemand anders kon zo snel de dood zijn ingejaagd. Er lagen lichamen zonder benen, soms alleen een gewesen, verminkte ledematen. Später hoorde ik dat kapitein Fellers en kapitein Zappacosta - die goed bevriend waren - binnen een tiental meter van elkaar op het strand waren aangespoeld. '
Ineens zag Sales een andere soldaat uit Compagnie B, Mack Smith, bij een groepje rotsen aan het begin van de zeemuur. Verkauf kroop ernaartoe. Hij hatte Gehaald. Smith war in der gezicht geraakt trocken. Een oogbal lag op zijn wang. Sales gaf hem een ​​'morfineshot', drukte het oog terug in zijn kas en verbond de man.
»Ze hebben gefaald, Mann«, sagte Zei Smith. 'Wir moeten hier weg zien te komen. Ze moeten ons boten sturen. '
Het tweetal bleef achter de zeewering liggen, beide unter Schock, gedurende wat een eeuwigheid Lauch. Der Verkauf wurde am mittleren Tag abgeschlossen, und der Verkauf wurde beendet, und der Verkauf wurde beendet, und der Verkauf wurde beendet. 'Niemand van mijn schip leefde nog, behalve ik. Niemand. Iedereen is die dag gesneuveld, 'vertelde hij.

Hal Baumgarten (Link zu Audio)
Sommige mannen van Compagnie B in den Landungen von Hal Baumgarten überhöht, maar het waren er niet veel. Toen zijn schip de kust naderde, enigszins zehn oosten van uitvalsweg D-1, gutste het ijskoude Wasser naar binnen en stond het Schweißer hoogte van Baumgartens middel. Luitenant Harold Donaldson van Compagnie B leunde tegen de klep van het landingsvaartuig. "Nou, waar wachten jullie goddomme op?" schreeuwde hij. "Doe je helm aten beginnen te hozen." Kogels ketsten af ​​op de LCA. Links van Baumgarten explodeerde ineens een Landungenvaartuig als gevolg van een Inslag Tür een 88mm-granaat. Het regende brokstukken van mensen en hout.
Ze rukten op en het geluid van Explosionen werd luider en luider. Der volgende Moment war de klep naar beneden. De mannen gehört zo snel ze konden naar buiten, linea recta in het dradenkruis van het zoveelste MG-42 machinegeweer.
Baumgarten sprong, het geweer boven zijn hoofd. Een Kogel Schampte Zijn Helm. Hij kwam terecht in water van zo'n 1,80 meter diep, dat bloedrood kleurde tür de mannen die vlak voor hem werden neer gemaaid, onder wie Donaldson: neergeknald zodra hij het vaartuig hatte verlaten.
Baumgärten oog viel op de zeewering, driehonderd meter verderop. Op de muur waren krullende stukken prikkeldraad uitgerold. Sogar verderop lag een heuvel van ongeveer dertig meter hoog waarin talloze loopgraven waren aan geboten die scherpschutters, mortierpersoneel, raketwerpers en soldaten traf MG-42 machinegeweren traf elkaar verbond.
Baumgarten waadde naar de wal, terwijl de kogels om hem heen in het Wasser opspatten. Links van hem bevonden zich twee waterdichte Tanks. Mannen verschuilden zich erachter. Een ervan vuurde traf zijn 76mm-kanon op de Duitsers in de heuvels en op de kliffen. Der andere Panzer wurde gebaut. Er hing een dode uit de geschutskoepel. De Rubberen Drijfbanden waren er beide afgevallen.
Waar waren de andere Panzer die volgens Plan bij de Vierville D-1 uitvalsweg aan wal moesten gaan?
Een machinegeweer ging los, vlak boven de zeewering, een stukje links van Baumgarten. Zijn geweer werd Tür een kogel geraakt. Er zat 'in de brug, voor de trekkerbeugel, een strak, rond gaatje. De zeven kogels in de voorste brug hadden voorkomen dat de Duitse kogel zijn geweer kon doorboren en zijn borstkas had geraakt. '
Een andere man uit Compagnie B, de negentienjarige soldaat Robert Dittmar, viel op zo'n drie meter afstand steil achterover.
"Ik ben geraakt - ma, mama", jammerde hij, en hij stierf.
Baumgarten liet zich op zijn knieën vallen achter een verdedigingsobstakel, een verkauftaamde Tsjechische egel: vier, in stervorm aan elkaar gelaste ijzeren balken. Bedford Hoback lag zo'n dertig meter links van hem. Hoback Lauch gewond. Drie andere van Compagnie A lagen bewegingloos naast Saum.
"Er war een kazemat gebouwd in een heuvel rechts van mij", herinnerde Baumgarten zich. 'Hij Lauch vermomd te zijn als een Bungalow aan zee. De mitrailleur im Bunker kon het strang vanaf de zijkant in zijn geheel bestrijken traf zijn dodelijke spervuur. Welk Wunder voorkwam dat ik geraakt werd? Ik verwijderde het beschermende latex condoom van de mond van een geweer en vuurde op het schijnsel van een helm op de heuvel rechts van mij (...) na mijn schot hield het geschutsvuur vanaf die kant op. '
Terugvechten voelde geweldig. Maar het gevoel duurde niet lang. Delen van een 88mm-granaat raakten Baumgarten in het gezicht, verbrijzelden zijn kaak en spleten zijn bovenlip in tweeën. "Mijn gehemelte lag open en mijn tanden en tandvlees vormden een grote Chaos daarbinnen", wist hij nog. 'Het Bloed Spoot vrijelijk uit de gapende wond' Dezelfde granaat trof Bedford Hoback recht in zijn gezicht. 'Zijn hoofd viel op zijn borst, hij war er geweest. Naast Hem Lag Eimere Wright. Ich war überfordert, wie es war, vanwege zijn neus: Die Lauch-Precies von Dick Tracy uit de strip. '
Baumgarten Abfall het aufgebläht van zijn gezicht. Hij verkeerde in een zware schocktostand, maar war in staat op de been te blijven. Zijn ledematen waren ongedeerd. Snel gooide hij het grootste deel van zijn bepakking aten vervolgens gleed hij over de grond naar voren waarbij hij lijken en 'egels' als dekking gebruikte. Er kwamen geen versterkingen achter hem aan die de aandacht van de Duitsers konden afleiden. Omdat de obstakels op Dog Green niet waren verwijderd, waren de Compagnies C en D ver van hun koers afgeweken om twee strandsecties verder naar het oosten aan wal te gaan. De Duitsers boven de Dl uitvalsweg naar Vierville hoefden niets anders te doen dan iedereen die ook maar een vin verroerde neerschieten.
Intussen, ein Kilometer vor dem Strand, John Barnes und Roy Stevens von Hun Hoofd Boven Water Te Houden. Ze hoorden dat er een zwaar vuurgevecht plaatsvond rond de uitvalsweg naar Vierville. Terwijl ze op en neer dobberden in de hevige deining, hoorden ze ook de kalmerende Stamm van de twintigjarige Tweede luitenant Gearing. Hij drong erop aan dat ze dicht bij elkaar bleven. Op die manier kon de zwakste van het stel ook blijven drijven.
Sergeant John Laird, ein kleiner Schot wiens familie afkomstig, war uit Greenock in Schotland, der am besten mit dem Strang konmen zwemmen om Compagnie zusammen war.
'Laten wir erheen zwemmen' riep hij.
»Nee, später kämpfen wir«, sagte Gearing.
Laird wilde weten hoe ver het war.
'Minstens duizend meter', antwoordde iemand, maar niemand wist het precies.
»Wir haben es nicht geschafft«, sagte Gearing. 'Het ist te ver. Wir kämpfen um einen Passanten, der sich widersetzt. «
Spieren verkrampten. De mannen klampten zich wanhopig riesige aan hun kameraden, terwijl onderkoeling hen parten begon te spelen. Er kwamen wel schepen langs, maar niet een ervan minderde vaart. Toen, terwijl er mannen op sterven waren, terwijl hun greep op de drijvende voorwerpen en elkaar verslapte, hoorden ze 'de vriendelijke schreeuw van iemand met een Limey-Akzent': luitenant-ter-zee 2de klasse Jimmy Green. Hij wurde teruggekeerd de LCA 910 getroffen.
Green en zijn bemanningsleden wissen de mannen uit het water te trekken. Het war een slopende taak: sommige mannen wogen twee keer zoveel als normaal. Green en zijn mannen gebruikten hun matrozenmessen om de loodzware plunjezakken en kletsnatte uitrustingen los te snijden.
Roy Stevens Schrok Wakker. Hij zag Clyde Powers aan boord van Greens schip klauteren.
"Clyde, hier, hilf mir!" riep Stevens.
"Tuurlijk."
Powers stak zijn arm uit en trok Stevens langzaam aan boord van het vaartuig. Het merendeel van de tijd dat ze in het water hadden beziehen, hatte Powers Stevens gekauftpen om zich drijvende te houden.
Stevens viel op de grond en braakte zeewater uit. Hij schudde en rilde. Het volgende moment bevrijdde een Brit hem van zijn gevechts-jack en zijn Mae West. Een ander deelde sigaretten uit. Jimmy Green Opende Een Slof traf Tweehonderd Capstan belastingvrije Peuken. Hij verontschuldigde zich terwijl hij ze ronddeelde. "Het spijt mich, jongens, het zijn helaas Britse, op dit schip zul je geen Kamele von Lucky Strikes aantreffen."  
De motoren van de LCA 910 raasden. Ze voeren in de richting van Het Kanaal. Velen leken verbaasd. Anderen war ontsteld: ze lieten Roys broer en hun maten achter om het alleen uit te vechten. Onder geen Bett, zei Green, zouden ze terugkeren naar het Strang. Ze waren absolut in staat om te vechten. Ze keerden terug naar de Empire Speer.
John Barnes probeerde warm te worden. Hij herkende twee mannen van Compagnie A, die dicht bij hem lagen: Russell Pickett, sterben unter Schock maar bij bewustzijn war, en Sergeant Frank Draper jr., Die onder het bloed zat. 
Draper war noch am Leben, aber bewusstlos, erinnerte sich Pickett. Eine Kugel aus einer Panzerabwehrwaffe war direkt durch seine linke Schulter und seinen Oberarm geschossen. Sie konnten sehen, wie sein Herz schlug. ' Draper blutete zu Tode. Er hatte weniger als eine Stunde zu leben. "Er hatte keine Chance, jemanden zu töten", sagte seine Schwester Verona später. "Ich bin froh darüber."
"Wie haben sich die anderen [von Firma A] geschlagen?" fragte jemand. Green antwortete, dass sie alle sicher am Strand angekommen waren und nicht wussten, was als nächstes passiert war, als die Deutschen mit ihren Maschinengewehren das Feuer eröffneten. Etwa zur gleichen Zeit näherte sich Firma D Bob Slaughter in der vierten Angriffswelle Omaha Beach. Er stand ein paar hundert Meter vom Strand entfernt auf, um einen besseren Blick auf die Klippen zu haben, wobei er darauf achtete, den Kopf nicht niedrig zu halten: Die Kugeln prallten vom Boot ab und sausten an ihm vorbei. Nirgendwo sah er den Turm der Kirche in Vier-ville-sur-Mer, dem Wahrzeichen, das sie nach Dog Green führen sollte. Wurde der Turm bombardiert? Stattdessen sah er ein heftiges Feuer im Unterholz und einen schwarzen Rauchschleier über den Klippen des Abschnitts Dog White hängen. Die Deutschen schienen mit sorgfältig ausgewählten Kalibern auf sorgfältig ausgewählte Fahrzeuge zu schießen.
De klep ging omlaag. Schlachtung verstijfde. Het vaartuig deinde zo hevig op en neer in de branding dat het Lauch von hij 'een wild bokkend paard bereed.' Hij ging twee tot drie keer traf de klep op en neer. De mannen achter hem konden geen kant uit. Hij blokkeerde de uitgang. Schlachthöhe und Zijkant nach der Landung und nach der Landung: Roanoke waren geraakt. Ze bloedden hevig, sommigen lag wild te spartelen im Wasser. Eén man werd gegrepen Tür de schroef van het vaartuig. Schlachten Sie zag hem 'als een tol' in het rond draaien terwijl hij
ist gestorben.
Het vaartuig begann zich in de richting van de zee terug te trekken. Maar terwijl het zich losmaakte van het strand, de landingsklep nog altijd open, werd het vaartuig geraakt en zonk het razendsnel, twee Britse matrozen meezingend.
Schlachtzackpanzer. Een landingsvaartuig dat in lichterlaaie stond. Een soldaat die naar hem toe toe kwam rennen.
Ein Schuss ertönte.
Der Mann fiel, stolperte und schrie.
'Hospik! Hospik! '
Een hospik haastte zich naar Saumzehe. Maar de Duitsers kregen ook hem te pakken, "doorzeefden hem domweg".
Das Gemetzel wird von den Betroffenen beendet, und es wird geschlachtet.
Enkele honderden meter zehn westen van Slaughter werd Hal Baumgarten onderhand verteerd Tür woede. Het war allesaal zo vreselijk onrechtvaardig, zo eenzijdig. Hij greep de M1-karabijn van een dode en dook snel terug in het ondiepe Wasser, waar hij zich voor dood hield te midden van een groepje lijken dat traf het inkomende Wasser in de richting van de zeemuur dreef. Baumgarten wist zehn Slofte Het Strand Te Bereiken. Toen het droge zand. Maar ze waren nog Rosse honderd meter verwijderd van de muur. Op de een von anderen manier kon hij de kracht opbrengen om ernaartoe te kruipen. In oostelijke richting zag Baumgarten enkele mannen uit Compagnie A, die aan hun verwondingen lagen te bezwijken. Hij herkende een paar van hen. De aanblik brak zijn hart; het waren bijna nog tieners, die om hun moeder en hun broeders riepen.
Hospik! Hospik! '
Maar waar bleven die artsen in Godsnaam? Waren die ook allemaal afgeslacht?
Baumgarten stond op en rende langs de zeewering in oostelijke richting. Hij probeerde de gewonden een beetje dichter naar de muur te trekken, buiten het bereik van MG-42 kogels en scherpschutters. Maar hij kon slechts een enkeling helpen. En er waren er zoveel. Zoveel jonge Amerikanen traf uitgestrekte armen, slechts enkele tientallen Zentimeter verwijderd van de kans op overleven.
Baumgarten wist uiteindelijk de D-1 uitvalsweg naar Vierville te bereiken. Aan de voet ervan stond een Shermantank. Die war uitgeschakeld.
De invasie leek te zijn mislukt. Een operationeel verslag van het V-Korps vatte de hele situatie als volgt samen: 'Aanvalseenheden in staat van ontbinding. Zware gehörtzen. Vijandelijk vuur voorkomt de opruk voorbij de kustlijn. Ontscheepte eenheden verdringen zich op de kleinste plekken. Genie ist niet in staat doorgangen te überwzenlijken in de mijnenvelden von de strandobstakels op te blazen. Pantservoertuigen en andere voertuigen lamgelegd op het smalle strang. ' Van de bestormingbataljons die uiteenvielen, hatte Compagnie A het meest te lijden.
Es war jetzt "träge, führerlos ... Eine hoffnungslos kleine Rettungsbrigade, die überleben und Leben retten wollte". Baumgarten entdeckte einen engen Freund, Private Robert Garbed aus Newport News, Virginia. Garbed war tot und lag mit dem Gesicht nach unten am Strand. Auch er hatte es geschafft, die wesentliche Ausfahrt D-1 zu erreichen. Dafür musste er den höchsten Preis zahlen, genau wie 102 andere von Firma A.

Iedere Mann wurde festgehalten 


Tegen 7:30 UUR die ochtend entfernen de Duitsers boven Dog Green dat ze de strijd hadden gewonnen. Ze ronden op het punt te doen wat Rommel hun hatte opgedragen: de vijand terugdrijven in de zee. De paar Amerikanen die nog in leven waren, vormden een gemakkelijk doelwit. Er war geen spoor van versterkingen.
Der Kommandant van Wilderstansnest (verdedigingsemplacement) 76 traf die Hufdkwartier van de 352ste Divisie. "Langs de waterkant bij eb in de nabijheid van St. Laurent und Vierville zoekt de vijand dekking achter de kustobstakels", Berichterstatter hij. 'Talloze voertuigen - waaronder tien Panzer - staan ​​brandend op het strand. De eenheden die de obstakels moeten vernietigen, hebben hun arbeid gestaakt. Het ontschepen vanuit de landingsvaartuigen ist zehn einde, de schepen houden zich verder zeewaarts op. De beschietingen vanuit onze verschansingen en de artillerie waren Erfolg und hebben gezorgd voor een aanzienlijk aantal slachtoffers onder de vijand. Op het strang liggen talloze gewonden en doden. '
Intussen naderden een Rosse bezorgdere Brigadegeneraal Norman Cota und Kolonel Charles Canham het Hund Weißstrang, zevenhonderd Meter zehn oosten van de D-1 uitvalsweg. Hun schip vervoerde het personeel voor het hoofdkwartier van de 29ste Divisie, onder wie Jack Shea, de aide de cawp van Cota. Op tweehonderd meter van de kust stuitten ze op een serie houten balken die schuin uit het Wasser gesteckt. De geniesoldaten van het 146ste Speciale Onderwater Explosieven-opruimings-bataljon hadden deze dodelijke hindernissen uit de weg moeten ruimen, maar zij waren anderhalve Kilometer naar het oosten geland. Ongeveer een derde van de houten balken war voorzien van Tèller-landmijnen die er traf roestig prikkeldraad aan waren vastgemaakt.
De stuurman nam gas terug ter voorbereiding op de landing. Een tegenstroom van drie knopen per uur en de branding sleurden hen meermalen tegen een houten balk, waardoor de Tellermijn losliet van het obstakel. Tot hun grote opluchting explodeerde de mijn niet. 'De stuurman gaf gas, manoeuvreerde tot het schip vrij lag en liet de klep naar beneden' herinnerde Shea zich. "Toen de klep naar beneden ging, werd ons vaartuig traf relatief schwere wapens bestookt."
Terwijl ze onder vuur lagen, ploeterden Cota, Canham und hun personeel Tür ongeveer een Meter Wasser. Plotseling kwamen ze bij een geul, anderhalve meter diep en negen meter rass. Terwijl ze erdoorheen waadden, werd een zekere majoor John Sours, de S-4 inlichtingenofficier van het 116de Infanterieregiment, in de borst geraakt Türmaschinegeweervuur ​​waarna hij, traf zijn gezicht naar beneden, dood in het water neerviel.
De dichtstbijzijnde schuilplek war een DD-Tank van Compagnie C, van het 743ste Tankbataljon. Deze en zeventien andere Panzer stonden enkele meter voorbij de waterlijn. Ze waren zes minuten voor H-Stunde aan wal gezet en de meeste ervan waren nu al lamgelegd. Twee Panzer, die de D-1 uitvalsweg hadden bereikt, stonden in der Marke. Een ervan war de C-5, een andere DD-Tankwagen Compagnie C. Hij war geraakt Türkogels uit een 88mm-geweer, die vanuit de Bunker aan de voet van de D-1 uitvalsweg waren afgevuurd. Cota en Canham realiseerden zich Daten der Landung van de zo entscheidende Panzer op een total mislukking war uitgelopen. Er war geen sprake van dekking gevend artillerievuur vanaf het strand zelf und dit betekende dat de manschappen waren overgeleverd aan de geschutstellingen en de soldaten met machinegeweren sterben über de gehele zucht van de kliffen klaarstonden.
De Duitsers vuurden nu vlakbaanpatronen af, keken waar die uiteenspatten en stelden hun schot vervolgens bij. Binnen een paar minuten wisten ze de landingsvaartuigen im hiz vizier te krijgen terwijl deze strandden op de kust. Tegen de tijd dat de kleppen naar beneden waren gelaten, lagen de meeste voertuigen rechtstreeks onder vuur. Cota en Canham sprintete naar voren en wisten de zeewering van Dog Beach, zo'n anderhalve meter hoog, te bereiken.
Om de ongeveer vijftig meter waren er kleine houten hekjes aangebracht in de zeewering, die zo'n zes tot negen meter in zee uitstaken.
Langs de gehele lengte van de muur lagen kluwens toegetakelde en verlamde mannen afkomstig uit verschillende compagnieën. Offizielle van de genie lagen zij aan zij traf artsen, mannen van het 2de en 5de Regiment Rangers en met marinepersoneel. Ze verkeerden allemaal in dezelfde benarde toestand. Von om met de woorden van luitenant Shea te spreken, ze zaten stevig 'in de klem!'
Cota en Canham kropen ineen achter de zeewering, terwijl de beschietingen traf Duitse Nebelwerfers en mortieren verergerden. De meeste schoten belandden in het zand voorbij de zeewering, maar sommige ontploften tussen de Amerikanen en veroorzaakten afschuwelijke verwondingen en bloedstollende paniek. De kogels uit de Nebelwerfers spatten uiteen in grote scherven, gewoonlijk ter grootte van een spadeblad, die mannen in tweeën konden splijten als zij in de buik von in de lendestreek werden geraakt. De Nebelwerfers waren echte Minderjährige, die über Omen Beach verifiziert wurden, und die über MG-42-Mitrailleure verifiziert wurden.
Hoe langer de mannen zich ophielden achter de zeewering, hoe groter de kans werd dat ze aan flarden werden geschoten. Kort na H-Hour waren Pelotons van Compagnie C de steile oevers van Dog White gaan beklimmen über een Route die duidelijk gemarkeerd stond op de invasieplattegronden van hun officieren. Op de een von anderen manier zouden de mannen die nog achter de zeewering zaten ook een uitweg moeten vinden van Dog Beach, wild ze in leven blijven.
Maar de tijd drong. De legerartsen werden nu al overweldigd Tür de omvang van de slachtpartij en werkten zich uit de naad met de beperkte middelen die ze hadden: vaak alleen verband en morfinespuiten en een paar Kapseln met sulfa. Overal lagen mannen traf ernstige hoofd en buikwonden. Mannen die ledematen hadden verloren, stierven snel door bloedverlies, tenzij hun kameraden een Tourniquet wisten aan te leggen, wat velen deden, traf behulp van stukjes touw, riemen, en zelfs afgescheurde repen uniform. Ingewanden en inwendige organen moesten worden teruggeduwd in de lichamen van mannen die Tür de schok traf Stomheid waren geslagen. Er war zo veel gewonden, zo veel ernstige gevallen, merkte Shea op, dat 'gapende hoofd en buikwonden met dezelfde snelle efficiëntie werden verbonden als minder grote verwondingen.'
Luitenant Ray Nance war alle verloren, um verloren zu gehen, um zu sehen, wie es um die Verzögerung von D-1 ging. Op een gegeven Moment zag hij iets wat Lauch op een Duitse Hosenwagen. Der Lauch von strijd wurde verloren: de Duitsers voerden een tegenaanval uit en dreven het 116de Infanterieregiment terug de zee in.
Het ist ein groot Fiasko, Dacht Nance. Ze vegen de vloer traf sich aan.
Maar toen zag hij de zon weerspiegeld in de zijkant van een tank. Nance zag de 'fraaie witte ster' die op alle Amerikaanse voertuigen stond afgebeeld. Er war ein Sherman. Hij staarde naar de ster en voelde zich meteen een stuk beter.
Toen, ineens, stond er een marinearts in een groene overal über hem heen gebogen. Nance war Türöffner und traf sich mit dem Tierarzt. De arts zag er onberispelijk uit, en kurkdroog. Hij knielde naast Nance neer en begon hem te onderzoeken. Hij hatte eerder gevochten. Dat bleek duidelijk uit de manier waarop hij zich onder vuur gedroeg.
"Dit is erger dan Salerno", zei hij tegen Nance.
De hospik gaf Nance een morfine-injie, opende diens spijkerschoen en verbond zijn gewonde hak. Op een gegeven Moment war Nance ook in zijn Hand und später opnieuw in zijn voet geschoten. Hij war een van de weinigen die erg veel geluk hatte. Hij hatte das ernsthafte Genoeg gewonnen, um die Wahrheit zu sagen.
"Sterkte", zei de marinearts.
Der volgende Moment war hij verdwenen. Gewonde soldaten om Nance heen hadden hem niet gezien: Nance ijlde. Maar Nance wist dat hij bestond. Hij wist het gewoon. De arts, als door de hemel gezonden, hatte gesäumt und war verder gegaan. Alleen Gott wist waarheen.
Nance keek om zich heen, de morfine begann zijn werk te doen. Hij zag twee dode mannen traf hun gezicht naar boven. Hij herkende beide. De ene war ein Offizier von Compagnie D. Plotseling merkte hij dat e een andere Mann naast hem zat: Cecil Breeden.
Breeden war der Verfechter der Nance und der Daten, die John Schenk und John Wilkes gezien van kapitein Fellers gezien hatten. Ze waren allemaal waarschijnlijk binnen enkele minuten na aankomst op het Strang Tür Duitse machinegeweren neergeknald. Voor zover Breeden wist, war Nance de enige nog levende Offizier van Compagnie A, dus hatte hij het abgeschrägt über de restanten ervan.
Intussen verplaatsten Cota en Canham zich van de ene naar de andere groep mannen, hen aanmoedigend om zichzelf te bewapenen met wat ze maar aan wapens konden vinden om vervolgens zo snel mogelijk het strand te verlaten. Plotseling werd Canham Tür zijn linkerpols geschoten. Hij liep verder über het Strand, in zijn goede Hand een Colt .45 meevoerend, terwijl het aufgebläht uit zijn wond spoot.
"Hospik!"
Cecil Breeden kwam meteen, wikkelde een verband om Canhams pols en vervolgde haastig zijn weg. Cota stelde voor dat Canham zich terug zou trekken. Canham Weberde en sloop verder langs de zeewering, zoekend naar een geul, een zwak punt, waar dan ook, waarlangs ze de heuvels zouden kunnen beklimmen. Zijn lijfwacht volgde hem op de voet en herlaadde Canhams Colt .45 om de paar minuten.
Achter de zeewering, aan de voet van de D-1 uitvalsweg, keek Hal Baumgarten in oostelijke richting, waar hij een gedaante traf rechts teppich über het strang zag lopen, 'een engel van genade', die hier en daar bukte om de stervenden te troosten en andere op te kalefateren ... Toen Cecil Breeden eindelijk bij Baumgarten war, gaf hij hem twaalf sulfatabletten traf het Ratschläge wat Wasser te drinken. Hij war sterk uitgedroogd. Granaten en mortierschoten kwamen overal om hen heen neer. Breeden leunde über Baumgarten heen, zich schijnbaar onbewust van het zware geschutvuur, en legde een drukverband aan op diens gezicht.
Baumgarten Probeerde Breeden naar de grond te trekken, buiten de vuurlinie, maar hij sloeg diens hand weg.
"Jij hat sich gebogen", zei Breeden. "Als ze mij te pakken krijgen, mag je mij helpen."
In Baurngartens Ogen wurde Breeden 'waarschijnlijk de grootste van D-Day' abgehalten. Breeden zou de oorlog overleven en vergezelde Compagnie A helemaal naar Duitsland zonder een schrammetje op te lopen. Ondanks aanhoudende en eensgezinde pogingen door talloze overlevenden, en Baumgarten in het bijzonder, stierf Breeden zonder dat hij een militaire onderscheiding kreeg als auching van zijn heroïsme op Omaha Beach: heroïsme dat allen die op het randje van de dood zweefden hok.
Een später verschenen rapport van de Medische Afdeling van het Amerikaanse leger vermeldde dat 'Tür de handelwijze en het voorbeeld van mannen als hospik Breeden veel overlevenden [van Compagnie A] de wilskracht vonden om talloze gewonden te redden van het naderende tij, Tür hen van het strang te halen en op een beschutte positie achter te laten, waar andere overlevenden van een Compagnie zich hadden verzameld. Als Breeden er niet war geweest, waren ze mogelijk allemaal op het strand gestorven. '
"Iedere Mann wurde een gehalten, ik heb niet één lafaard gezien", traf zei Breeden später de voor hem typerende gewheid. 'Toen ik Baumgarten vond, lag zijn gezicht aan één kant grotendeels offen. Ik lapte hem op en vervolgde mijn weg. Ich bin gerade dabei, den vervloekten Bunker zu untersuchen, der in den Nemen liegt. Als ich ging, ging ich herinner, kostete het zes levens von meer om dat voor elkaar te krijgen. Voor zover ik weet heeft niet een van hen het overleefd. Ik zou niet kunnen zeggen wie erbij waren. Ich war gewoon te druk om te beseffen Wasser von mir heen allesaal gaande war. '
Breeden verliet Baumgarten om ongeveer 8:15 uur. Über de gehele lengte van Dog Green kann manschappen zich te organiseren, hun gezichten getekend Tür verschrikkingen en vastberadenheid. Onder Henne war 'Big Bill' Presley, Sergeant-Majoor van Compagnie B. Breeden zag Presley über den Strand offen, ogenschijnlijk de kogels en granaatscherven die hem om de oren suisden vergetend.
"Wat doe je?" Vroeg Breeden. »Ich werde sagen, was ich getan habe«, sagte Presley, der naar de kliffen war. Een aantal van zijn mannen war de zeewering al voorbij.
"Ga liggen von je gaat eraan", beval Presley. "Waar heb je het in vredesnaam vorbei?" vroeg Breeden. "Jij bog verdomme een veel groter doelwit dan ik."
Presley grijnsde en liep verder. Het duurde niet lang voor hij traf een M1-karabijn op de arm terugkeerde, hij zwaaide naar Breeden, om zich daarna bij zijn manschappen te voegen.
Um 8:30 Uhr waren rund 1 Männer auf der sechs Meilen langen Strecke von Omaha Beach abgesetzt worden. Auf See stellten die Marinekommandanten fest, dass etwas furchtbar schief gelaufen war. Nach dem Overlord-Plan müssen die 29. und 116. Division inzwischen landeinwärts gezogen sein. Aber als Beobachter durch ihre Ferngläser und Teleskope spähten, sahen sie die Soldaten Welle für Welle am Strand stranden. Entlang der Brandung entfaltete sich ein grausames Bild, das aus Toten, Körperteilen und großen Mengen an Materialien bestand, die für das Vertreiben von Straßen vom Strand unerlässlich waren: TNT-Pakete, Munitionskisten, Drahtschneider und unzählige Torpedos aus Bangalore. Der Verlust von Kommunikationsgeräten war besonders schwerwiegend. Drei der vier Funkgeräte des XNUMX. Infanterieregiments waren unbrauchbar geworden.
Beseffend dat dekking essentieel war en gegeven het feit dat de meeste amfibische Panzer buiten werking waren gesteld von gezonken, bestimmten Kommandanten von Amerikaanse und Britse marine hun schepen zo dicht mogelijk bij de kust, waarbij een aantal werkelijk over de zeebodem schuurde 12cm-kanonnen op de heuvels en kliffen richtten. Maar waarop moesten ze schieten? Slechts een handjevol mannen dat langs de zeewering voor zijn leven vocht hatte Radio om de salvos vanaf de schepen te dirigere. Niettemin openden de oorlogsschepen het vuur. Op een gegeven moment moesten wanhopige soldaten vlagsignalen gebruiken om het zware spervuur ​​op hun strandsector te stoppen. Maar voor de meeste mannen, zoals Bob Slaughter, waren de bombardementen een opkikker die hart nodig war om het moreel hoog te houden.
Sinds hij aan wal war gegaan, hatte Slaughter ineengehurkt achter de zeewering gezeten. Plotseling zag hij verschillende officieren zijn kant op komen. Schlachtherkende Canham, traf zijn Arm in een mitella en een Colt .45 in zijn onbeschadigde Hand.
"Ze maken ons in hier!" schreeuwde Canham. "Laten wir landen gaan, dan kunnen ze ons daar inmaken!"
"Wie ist die Klootzak in Godsnaam?" vroeg een soldaat.
Tedere Stonewaller zou het antwoord voor het einde van de dag weten, wollen Canham Lauch overal rond te zwerven. "Tijdens de training zou hij neergeknald zijn", herinnerde Russell Pickett van Compagnie A zich. "Maar zodra de strijd wurde geprüft, toonde hij zich een waar soldaat." Er zijn maar weinig veteranen die zullen aanvechten dat Canham de meest opzienbarende Regimentskommandant van D-Day war.
Brigadegeneraal Norman Cota war sogar ein begeisterter Vorreiter. Hij gaf mannen hoop, ook al war die er niet. Sommigen vonden de wilskracht om Tür te vechten eenvoudigweg Tür naar hem te kijken, zo uitdagend als hij rondstapte, traf rechte Teppich, kauwend op zijn onaangestoken sigaar en deuntjes murmelend als hij niet bezig war de Duitsers te vervloeken.
Hal Baumgarten zou nooit meer vergeten hoe Cotas magere gestalte die ochtend op hem afkwam. Het war auch von hij onsterfelijk war; vanaf het begin waren amtieren als eerste Tür scherpschutters neergeknald. 'Hij kwam vanuit het westen traf een majoor, hatte een pistool in zijn hand en de jongens riepen allesaal dat hij plat moest gaan. Robert Mitchum hatte Zijn Scheve Wenkbrauwen kennengelernt. Hij war erg, erg moedig. '
Overal op Dog Beach keken andere toe, terwijl Cota zich van de ene naar de andere groep verplaatste en de Rangers aanspoorde om als eerste het strand te verlaten. Geïnspireerd Tür Cota wissen de amtieren hun mannen te organiseren om op te kunnen rukken.
Cota hatte etwa fünf Meter dahinter einen Dammabschnitt mit einem niedrigen Erdhaufen entdeckt. Er befahl einem Waldläufer, ein Browning-Automatikgewehr auf den kleinen Hügel zu richten. Dann kroch er dem Mann nach und befahl ihm, in Deckung zu gehen. Dann ließ Cota eine Öffnung in die breite Stacheldrahthecke blasen, die am Ende einer drei Meter breiten Promenade auf der anderen Seite des Dammes errichtet worden war. Rauch von brennendem Gras verdeckte teilweise den Strand. Cota nutzte die Gelegenheit, um sich zu bewegen, während die Sicht der deutschen bewaffneten Männer versperrt war. "Rangers, geh voran!"
De eerste man die Tür de Öffnungsrende, werd neergehaald Tür een MG-42.
"Hospik", schreeuwde hij. 'Hospik, ik ben geraakt. Hilf mir.'
Een paar Minuten später begann hij onophoudelijk 'mama' te snikken en toen stierf hij.
Verscheidene mannen die Cota vergezelden werden opnieuw verlamd Tür doodsangst. Cota nam wederom het voortouw en Stormde Tür de Öffnung. Zijn manschappen volgden Saum über der Promenade, Tür zum Öffnen in der Prikkeldraad, naar een moerassige weide. Cota, Adjutant des Lagers Shea en verschillende secties wrongen zich Tür de ondiepe loopgraven en bereikten uiteindelijk de voet van de kliffen bij Vierville.
"Eine einzelne Reihe von Männern, bestehend aus Kanonieren des 1. Bataillons des 116. Infanterieregiments, Rangers und einigen Mitgliedern des 82. Chemischen Mörser-Bataillons (mit Karabinern bewaffnet), stieg dann diagonal und rechts auf die Hügel", schrieb Shea später. Sie erreichten die Spitze bis zu einem Punkt etwa 100 Meter westlich eines kleinen Betonfundaments (offensichtlich von einem Sommerhaus), das sich etwa 25 Meter unter der Spitze des Hügels befand. Während des Aufstiegs wurden einige Minen gezündet, aber es gab nicht viele. '
Es war jetzt ungefähr 9:00 Uhr. Canham hatte den ersten Kommandoposten der 29. Division am Fuße der Hügel errichtet. Er versuchte, die 1. Division in der östlichen Hälfte von Omaha Beach zu kontaktieren, scheiterte jedoch. Plötzlich wurde der Kommandoposten von einigen sehr präzisen Mörserschüssen getroffen. Die Mörser töteten zwei Männer, nur drei Fuß von Cota entfernt, und sein Funker wurde schwer verletzt, als er neun Fuß den Berg hinauf geschleudert wurde. Cotas Adjutant, Leutnant Shea, wurde fast 25 Meter bergab geblasen, aber nur leicht verletzt.
Cota zette zijn klim voort en spoorde ook zijn mannen aan. Maar weer war er oponthoud, deze keer vlak onder de heuveltop. Iemand schreeuwde dat ze naar beneden moesten kijken. Een eenzame Amerikaanse schutter liep über de promenade. 'Voor hem liepen vijf Duitse gevangenen die waren ontwapend en hun handen boven hun hoofd hielden. Aangezien het de eerste Duitsers waren die de mannen te zien kregen, wekten ze veel belangstelling. '
Een MG-42 gromde. Twee gevangenen werden geveld. De Amerikaan dook op de zeewering af. Twee andere gevangenen viele op hun knieën, alsof ze de Duitse soldaat met het machinegeweer smeekten om hen te sparen. "Het daaropvolgende schot raakte de eerste knielende Duitser vol in de borstkas", herinnerde Shea zich, "en terwijl hij ineenstortte"
Cota wist de top van de heuvels eindelijk te bereiken. Een andere mitrailleur werd afgevuurd vanuit een heg zo'n driehonderd meter landinwaarts aan de overkant van een vlak stuk land. De mannen doken ineen, net onder de heuveltop. Cota vroeg wie het bevel voerde. Niemand antwoordde. 'Ondanks de beschietingen', 'meldde Shea', 'liep Cota tussen de mannen door en leidde de aanval over the veld persoonlijk, waarbij hij hun opdroeg om tijdens de opmars voortdurend op de heggen te schieten ... Tür het veld die kant uit bewogen. '
Dann führte Cota seine Männer mit der Hecke als Deckung um das Feld herum, bis er eine schmale Landstraße etwa sechshundert Meter von Vierville-sur-Mer entfernt erreichte. Als er diese Straße entlangging, sah Cota andere Überlebende des 1. Bataillons der 116. und Rangers, die es ebenfalls geschafft hatten, den Strand kämpfend zu verlassen. Es gab nur minimalen Widerstand, als Cota und die anderen Männer das Dorf Vierville-sur-Mer betraten und dann weiter zur Kreuzung in der Mitte des Dorfes gingen, wo Rov Stevens seinen Bruder Ray treffen sollte. An dieser Kreuzung trafen sich Cota und Colonel Canham gegen Mittag wieder.
Die Überlebenden des 1. Bataillons würden sie nach Westen vorrücken, um den Rangers zu helfen, denen an diesem Morgen befohlen wurde, Waffenstellungen auf den Klippen von Pointe du Hoc am anderen Ende von Omaha Beach zu übernehmen. Es war auch sehr wichtig, bevor die Deutschen einen Gegenangriff starteten, die Ausfahrt D-1 zu öffnen, damit Fahrzeuge und Männer landeinwärts fahren und einen Brückenkopf bauen konnten. Cota bildete eine Aufklärungspatrouille, die aus drei Offizieren und zwei regulären Soldaten bestand, und machte sich auf den Weg zur Ausfahrt D-1. Das Blatt schien sich endlich zugunsten der Amerikaner zu wenden. In der Zwischenzeit hatten andere Gruppen die Strandverteidigung durchbrochen und sich durch die Hügel entlang der Länge von Dog Green und anderen Teilen von Omaha Beach gekämpft. Hal Baumgarten schloss sich elf anderen Männern an, von denen die meisten lebten. Sie eilten durch einen Graben auf halber Höhe der Vierville-Hügel, wo sie über tote Deutsche treten mussten. Einer von ihnen hatte den Kopf abgeblasen. Baumgarten fragte sich, ob es der Mann war, den er früher am Morgen erschossen hatte. l In einem nahe gelegenen Strandhaus rasselte ein Maschinengewehr. Trotz seiner Wunden fühlte sich Baumgarten "bemerkenswert stark". Adrenalin raste durch seinen Körper. Er erblickte einen Deutschen, legte an und feuerte. Es war erst das zweite Mal an diesem Tag, dass er dies tat. Ein kleiner rothaariger Soldat warf eine Granate dahinter und das Maschinengewehr blieb stehen. Baumgardens Gruppe bestand nun aus acht Männern. Baumgarten kämpfte den ganzen Nachmittag zusammen mit anderen Überlebenden der Kompanie A und B. Um fünf Uhr nachmittags würde seine Gruppe sieben weitere sein und mindestens zehn weitere Deutsche getötet haben.
Steeds meer soldaten wisten Dog Beach te verlaten en landinwaarts te trekken. Kapitein Robert Walker van het hoofdkwartier van het 116de Infanterieregiment war rond 7:30 uur naar de kust gezwommen. Tegen 12:30 uur war hij 'zo halverwege de top' van de heuvels. »Ich bin sogar in einem kleinen Greppel verrostet«, sagte Herinnerde. 'Na een poosje hoorde ik het geluid van iemand dichtbij, die kreunde en om hulp riep. Het war zo'n vijf, zes meter bij me vandaan. Behoedzaam ging ik op onderzoek uit en trof een Duitse soldaat aan, die ernstig gewond war aan zijn Lügen. Hij war al behandeld Tür een hulpverlener. Er zat een verband, besprenkeld traf sulfapoeder, losjes om de wond. Hijgend bracht hij uit: 'Wasser', Wasser - Duits voor "Wasser".
Ik veronderstelde dat hij een sulfatablet toegediend hatte gekregen, waarvan je erge dorst krijgt. In den Duits vertelde ik de man dat ik geen water bij me hatte en niet wist waar ik het moest halen. Hij vertelde daarop dat e een bron war. Hij noemde het ein geboren, zo'n vijftien meter verderop. Ik geloofde hem niet, maar ik bewoog me niettemin in de richting die hij hatte aangegeven. Verbluffend genoeg war er inderdaad een bron, een soort van waterpoel traf ogenschijnlijk helder water. Ik vulde mijn helm traf Wasser und bracht dat naar Saumzehe. Nadat hij gretig hatte gedronken, bedankte hij mich uitvoerig. Ik liet wat water bij hem achter in zijn veldfles. Zijn gekreun werd geleidelijk zwakker en hij stierf niet lang daarna. '
Twintig Kilometer verderop, op zee, gehen John Barnes, Roy Stevens und andere Overlevenden van Hun Landingsvaartuig aan Boord van de Evnpire Javelin. De meesten waren vrijwel naakt onder de dekens. Sommigen waren zelfs hun identiteitsplaatje kwijt. De Schock hatte plaatsgemaakt voor verdovende uitputting. Ze snakten naar slaap, maar slapen lukte niet. De slag op Omaha Beach woedde nog in alle hevigheid.
Der Empire Javelin war entmutigend ruhig. Nur wenige Stunden zuvor wimmelten die verschiedenen Decks von angespannten Soldaten. John Barnes hatte seine Brieftasche aus seiner durchnässten Ausrüstung gerettet. Er holte sein Invasionsgeld heraus, legte die Rechnungen zum Trocknen auf ein Bett und ging dann an Deck. Wenig später kehrte er in den Käfig zurück, um sich auszuruhen. Das Geld war weg. Mehrere Männer wollten sich wieder aufrüsten und mit dem nächsten Landungsboot zum Strand zurückkehren. Ihnen wurde gesagt, dies sei unmöglich. Die verbleibenden Ökobilanzen konnten am D-Day nicht mehr verwendet werden. Die meisten waren schwer beschädigt und mit einer Schicht aus geronnenem Blut und Erbrochenem bedeckt. Die Flotte musste für größere Reparaturen nach England zurückkehren. Außerdem waren die Männer zu müde, um effektiv zu kämpfen. "Wir mussten an Bord bleiben, zurück nach England, uns wieder aufrüsten und zum Rest des Unternehmens zurückkehren", erinnerte sich John Barnes. Gearing hatte es geschafft, ein Ersatzgewehr zu ergattern, und angekündigt, dass er mit einem vorbeifahrenden amerikanischen Schiff fahren würde. Er befahl uns, zusammenzuhalten und übergab das Kommando an Sergeant Stevens, unseren Unteroffizier. Es bestand kein Zweifel, dass Stevens uns helfen würde, zurück zu kommen, da er sich Sorgen um seinen Bruder Ray machte. “
Roy Stevens, Charles Fizer, Harold Wilkes und Clyde Powers, Allemaal Afkomstig uit Bedford, Hoorden Een Stetig Spervuur tür waarnemers op de wal, de bunker en loopgraven rond de D-12 uitvalsweg hevig onder vuur namen.
Die Explosionen ließen mehrere Männer in Cotas Patrouille zu Boden. "Der Schlag, den die Explosionen dieser Kanonen verursachten, schien den Bürgersteig der Straßen von Vierville wirklich unter unsere Füße zu heben", erinnerte sich Leutnant Shea. "Ich hoffe, sie hören eines Tages auf zu schießen", seufzte einer von Cotas Männern.
De batterijen van het oorlogsschip Texas vuurden telkens vier salvos van vier schoten elk af. Collega-torpedobootjager McCook zond vervolgens via de radio het bericht naar het strang dat duiters de bunker aan de voet van de uitgang en andere stellingen ontvluchtten.
Toen Cota en zijn patrouille de uitvalsweg van het Strand vanaf Vierville verraten, stopten de beschietingen van de marine. De rook steeg op, waardoor een weg bedekt traf betonstof en gehuld in bitter smakende cordietwalmen in het zicht kwam. De weg leidde naar het onderliggende Dog Beach.
"Die schietpartij heeft ze waarschijnlijk teruggedreven in hun holen", waarschuwde Cota. "Maar houd die kliffen daar rechts scherp in de gaten."
Ze volgden de weg naar beneden. "Er war ein Paar, das sich mit dem Thema" Patrouille geschoten "befasste, und das war ein Paar, das sich mit dem Thema" Duiters "befasste. "Ze werden ontwapend toen ze bij de weg kwamen en voor de patrouille uit gedreven, terwijl deze verder marcheerde naar het strand."
Die Duitsers haben die Tür in der Nähe des Strandes verlassen, um den Strand von Omaha Beach zu verraten.
Vlak bij het begin van de strandweg en een eerstehulppost op Dog Beach bevonden zich een groepje Rangers en enkele tientallen zwaargewonden en doodvermoeide overlevenden van Compagnie A en B. Onder de gewonden waren enkele Bedford Jungen, onder wie Dickie Overstreet, Anthony Thurman, luitenant en de 116 Yankee-Honkbalspeler Tbny Marsico.
Stafsergeant Anthony Thurman war geraakt in zijn arm en zijn schouder: zijn zenuwen waren aan flarden geschoten. Hij zou nooit meer volledig entfernen van het psychologisches Trauma dat D-Day hatte veroorzaakt. Sergeant Marsico war in der Nähe von Kogel war Dwars Tür Zijn Arm Gevlogen Toen Hij Het Strang Overstak. 'Ik dacht dat het er behoorlijk heftig aan toe zou gaan tijdens de invasie, maar ik wist niet dat het zo erg zou zijn', herinnerde Marsico zich, die Weldra geëvacueerd zou wurde naar een ziekenhuis in Engeland, net als zijn kameraden uit Bedford sterben Het ook hadden overleefd. 'Ik ben geen gehalten, dat weet ik. De helden zijn degenen die het niet hebben gehaald. '
Er war nicht in der Lage, über den Strand in der Nähe von Vierville zu fahren, sondern über den Panzerabwehrweg. Een geniesoldaat plaatste er een lading TNT naast en de muur werd rond 13:30 uur opgeblazen. Daarna rukten de Rangers op via de strandweg en wissen ze de laatste verzetshaarden van Duitsers in de heuvels op te ruimen.
Zehn koste van enorme vertrazen hadden het 116de Infanterieregiment en de Rangers de D-1 uitvalsweg veroverd. De uitdaging zou zijn om hem in handen te houden. Cota, die Frontingen und die anderen Divisie Toegekende Stuk Strand Wilde Aanschouwen, Wandelde über die Promenade Naar Het Volgende Dorpje Ten Oosten Van Vierville, Les Moulins.
Später starb der Mittags, Nadat Vierville war genial, konnte de manschappen terug te keren naar het strang voor medische hulp. Der 27-Jarige-Soldat Warner 'Buster' Hamlett van Compagnie F wist al strompelend het strand te bereiken. 'Er lagen duizenden lijken. Je kon über de lichamen lopen, zo ver je über het strand kon kijken, zonder de grond daadwerkelijk aan te raken. Lichaamsdelen - hoofden, benen en armen - dreven in zee. Artsen en andere medische hulpverleners liepen op en neer, de gewonden behandelend. Toen ik me voorzichtig tussen mijn Amerikaanse kameraden begaf, besefte ik pas wat het inhield om mee te gaan in de eerste aanvalsgolf. '
Leutnant Ray Nance war am Strand einer Erste-Hilfe-Station. Ein Sergeant hatte ihn an diesem Morgen mehrere hundert Meter am Ufer entlang auf der Schulter getragen. "Am späten Nachmittag", erinnerte sich Nance, "kam Leutnant Gearing allein an Land ... Er kam zu mir und ich erzählte ihm, was ich wusste. Ich sagte: "Hey, ich denke du bist es jetzt: Kompaniekapitän." Ich habe noch nie jemanden so bedauert wie bei seiner Abreise. Er wusste nicht, was ihn erwarten würde. ' Gearing war der einzige Offizier der Kompanie A, der weder getötet noch verwundet worden war. Von den fünf Offizieren in Nances Koje auf dem Empire Javelin am selben Morgen lebten nur noch Nance und Gearing.
Um 19:00 Uhr entdeckte Nance einen anderen Bekannten: General Gerhardt, Kommandeur der 29. Division. Er sah so makellos und selbstbewusst aus wie immer, als er mit zwei glänzenden Revolvern um die Taille an Land ging. Bei Einbruch der Dunkelheit soll Gerhardt in einem Steinbruch in der Nähe der Ausfahrt Vierville einen Kommandoposten eingerichtet haben.
Voor Hal Baumgarten war de strijd echt nog niet voorbij. Tegen de avond war hij helemaal doorgedrongen tot de heuveltoppen, op weg naar een dorpje zehn westen van Vierville, Maissey Ie Grand geheten. Terwijl Baumgarten über eine landweggetje Schaluppe, Trapte hij op een gehenaamde castratiemijn. Een Kogel Schoot Dwars Tür Zijn Voet.
»Toen ik mijn schoen omdraaide, spoot het bloed eruit als water uit een kan«, herinnerde Baumgarten zich. "Gebruikmakend van mijn eerstehulpdoos, strooide ik er sulfapoeder op en verbond ik mijn voet, waarin een duidelijk gat zat." Plotseling kwam Baumgarten onder zwaar granaatvuur te liggen. Hij rukte het verband eraf, duwde zijn voet terug in zijn laars und dook weg achter een heg. Daar bleef hij samen traf zeven andere soldaten zitten tot de duisternis inviel, waarna ze de weg überholt op zoek naar een nieuwe schuilplek. Het Duitse granaatvuur wurde nauwkeuriger geworden: Baumgarten vermoedde dat iemand hen hatte ontdekt.
Terwijl Baumgarten lernte zijn groepje voorwaarts bewoog kennen und begann mit MG-42. "Ich würde Tür mijn Linker liphelft geschoten en raakte een deel van mijn rechter bovenkaak, tanden en tandvlees kwijt." In de buurt schreeuwde een van de mannen:
"Jezus, hilf mir!" De andere kreunden van de pijn. Baumgarten verloor zich in een 'hallucinaire droomtoestand';
Ik zag een doos traf lekkers van mijn moeder voor me die ik in Kamp D-1 opende. De zelfgebakken koekjes, Kuchen und Salami deelde ik met mijn maten van Compagnie A. Ze roosterden de met groene schimmel bedekte salami (het resultaat van een lange zeereis vanuit de Verenigde Staten), die ze in stukken aan hun bajonet hadden geregen, hoven een open vuur.
Terug op Dog Beach zag Thomas Valance - een van de weinige overlevenden uit de boot van Sergeant-Majoor John Wilkes - hoe de duisternis tegen 23:00 uur inviel. Hij war offen und offen, offen und offen, prikkeldraad. Enige tijd na het invallen van de duisternis droegen soldaten van de medische dienst hem naar een LST (landingsschip) die af geladen wurde gewonden en medische noodvoorzieningen erfüllt. Hij war op weg terug naar Engeland. Na drie maanden in uiteenlopende ziekenhuizen zou hij terugkeren naar Normandië en vervolgens verder vechten in Duitsland voordat hij im Dezember 1945 terugkeerde naar Amerika.
"Ich habe mich über die Jahre über eine Sache gewundert", schrieb Valance am Veterans Day 1987, "und deshalb wurden wir, Kompanie A des 1. Bataillons, das 116. Infanterieregiment der 29. Division, als amerikanisches Äquivalent ausgewählt." der deutschen Sturmtruppen. War es, weil wir so viel Potenzial hatten? Wir hatten keine Kampferfahrung und die anderen in unserer Region operierenden Truppen wie die 1. Division waren gründlich ausgebildet. Oder war es "nur, weil wir als entbehrlich angesehen wurden?"
Uiteindelijk liep de langste dag ten einde. Er war naar schatting 2500 slachtoffers gevallen op Omaha Beach en ongeveer een tiende van dat aantal op Utah, het andere 'Amerikaanse' Strand. Het totaal aantal slachtoffers - dood en gewond - binnen de gehele Geallieerde Strijdkrachten lag rond 10.000, een verlies van 10 procent op een totaal van 100.000 manschappen die inmiddels in der Normandie waren aangekomen, en veel minder dan de 25 procent die de generaals van de Geallieerdendenden voorspeld traf betrekking tot de infanterie.
Überall auf den Hügeln und Hecken, die so viele Menschen das Leben gekostet hatten, "gruben sich Männer des 116. Infanterieregiments für die Nacht ein. Die meisten Männer hatten mehr als zwei Tage lang schlecht geschlafen. Viele hatten kaum die Kraft, flache Fuchslöcher zu graben." Wir fingen an, ein Fuchsloch zu graben ", erinnerte sich ein Soldat," aber der Boden war steinhart und wir waren beide total erschöpft, als das Loch ungefähr drei Zoll tief war. Schließlich standen wir im Dunkeln und bemerkten es Dass es sinnlos war, so weiterzumachen, sagte mein Sergeant: "Lass dich ficken. Lass uns einfach hinlegen und versuchen, uns auszuruhen." Und so ging der D-Day zu Ende, und danach verbrachten wir die Nacht Rücken an Rücken in einem flachen Graben. '
Ergens rond middernacht werd Hal Baumgarten wakker op de weg boven de heuvels van Omaha Beach en zag Duitse gevechtsvliegtuigen overvliegen. Alle mannen van zijn groepje wurden geführtken aan hun verwondingen. Baumgarten hatte das Gevoel dat hij stervende war. Hij hatte weinig pijn: niet meer dan een koude klamheid en een verdoofd gevoel in zijn hele lichaam. Om de kwelling van vier wonden, opgelopen binnen twintig uur, te verdragen Injecteerde hij zichzelf voortdurend traf morfine. Om uitdroging te voorkomen dronk hij uit de veldflessen van zijn dode kameraden.
Bob Slaughter van Compagnie D zag dezelfde verlate aanval Tür de Luftwaffe. 'Een vijandelijk ME-109 vliegtuig vloog über de hele geallieerde vloot, van links naar rechts, über de versperringsballonnen heen. Elchschip in Het Kanaal öffnete sich, um sich zu verabreden, de hemel verlichtend traf miljoenen lichtspoorkogels. De heroïsche Luftwaffe piloot trotseerde ze allemaal, deed zelfs geen poging ze te ontwijken. Ich werde mich an die Tür wenden, um sie zu erreichen. «
Bob Sales van Compagnie B en verschillende uitgeputte mannen uit Virginia zochten een plekje om wat broodnodige slaap te krijgen. "Het was erg koud", sagte herinnerde Sales zich. Ich hatte keine Ahnung, wie ich in Frankijk war. Daarom ruilde ik bij een oude vrouw wat proviand voor een deken en sliep ik traf mijn wapen vlak naast mich, Teppich aan Teppich traf een andere vent. Ich war der Plotseling Wakker und Dacht Datum Bob Slaughter war der Wakker Probeerde Te Porren, Maar Hij Verroerde Zich Niet. Het war de oude Franse vrouw die haar deken terug probeerde te stelen. Ik richtte mijn geweer op haar en ze rende weg. '
Rond 3:00 uhrs Wahl tilden twee hulpverleners Hal Baumgarten in einem Krankenwagen. Zijn Uniform Droop van Het Bloed Van Collega-Stonewallers, mannen die 'alles gaven en nooit unter zouden worden voor hun moed.' De ambulance bracht Baumgarten naar Dog Beach, waar hij op een brancard werd gelegentlichd naast andere gewonden.
Ongelooflijk genoeg wurde über Baumgarten en man man om hem heen de strijd nog niet. 'Terwijl ik op een brancard op het strand lag, zo rond 10:00 uur op 7 juni ochtends, schoot een scherpschutter een van de hulpverleners dwars Tür zijn ritt kruis heen. Vervolgens schoot hij mij in de rechterknie en begon hij alle gewonden om me heen te beschieten. Het volgende schot zou Tür mijn hoofd zijn gegaan. Maar de torpedobootjager McCook voor de kust trof de scherpschutter voor deze de kans kreeg mij te vermoorden. '
Baumgartens langste dag war eindelijk voorbij. Maar voor het handjevol dat ongeschonden uit de strijd war gekomen, begon de nachtmerrie in Normandië nog maar net.

Kommentare (0)

Es sind noch keine Kommentare vorhanden

Hinterlassen Sie Ihre Kommentare

  1. Kommentar als Gast posten.
Anhänge (0 / 3)
Teilen Sie Ihren Standort
Hier können Sie Ihren Kommentar für Social Media einfügen